Sztukę tę określić można jako neoplastycyzm, przypadającą na lata 1916-1926. Polega ona na zastąpieniu rzeczywistości figurami geometrycznymi (kwadratami) oraz liniami pionowymi i poziomymi. Twórcą tego kierunku jest Pieter Mondrian.
Nazwa ta, określająca antyartystyczny ruch, który narodził się niezależnie w Zurychu, Nowym Jorku, Paryżu i istniał w latach 1915-22 - "nie znaczy nic, nie pragnie nic znaczyć i została przyjęta właśnie z powodu swej nicości". Wymyślona została w Zurychu. gdzie w Cabaret Voltaire zbierali się podobnie myślący poeci, pisarze, artyści i muzycy, uczestniczący w takich eksperymentach artystycznych jak pisanie nonsensownej poezji czy komponowanie "muzyki hałasu". Dadaiści - którzy odrzucali konwencjonalne techniki i tradycyjną estetykę, a także poszukiwali nowych środków wyrazu i głosili hasła swobody twórczej i fantazji - nie stworzyli jednolitego stylu. Ruch ten był protestem przeciwko wojnie, kulturze i moralności burżuazyjnego społeczeństwa oraz tradycjonalizmowi establishmentu artystycznego. Za cel stawiali sobie szokowanie wszelkimi dostępnymi środkami. Za typowe dzieło dadaistyczne uważa się tzw. ready-made czyli obiekt gotowy - pospolity przedmiot wyjęty z kontekstu i prezentowany jako dzieło sztuki. Dadaizm, akcentując znaczenie irracjonalnych zachowań, w istotny sposób przyczynił się do pojawienia się w latach dwudziestych surrealizmu. Okazał się również wielce inspirujący dla pop-artu i konceptualizmu. Główni przedstawiciele tego kierunku to Arp, Duchamp, Hausmann, Man Ray, Picabia i Schwitters.